Het is lente, de Prunus is weer uitgebloeid. Haar zacht roze bloem blaadjes vormen een zacht tapijt op ons platte dak en beneden op ons terras. Mijn lippen krullen zich in een glimlach. De adem komt binnen door mijn neus, gaat rechtstreeks naar mijn hart, mijn borst zet uit, de schoonheid laat ik binnen komen, stroomt diep mijn lichaam in en ik adem ook weer door mijn neus weer uit.
Fijn is dat, deze stille ochtend groet. Een beter begin van de dag is er niet. Beneden aan de ontbijt tafel zien we dat het roze blijft sneeuwen.
Het pad naast ons huis ligt bezaaid met de witte bloemen van de Hulst. De vogels lijken veel plezier te hebben, deze ochtend in mei. Overal is leven te bespeuren.
Ook wanneer we het druk hebben is en blijft het zo goed en belangrijk om af en toe naar buiten te kijken. Even afstand nemen van je taak. Glimlach en ga weer verder. Je werk gaat zo makkelijker, je bent productiever en het doet je lichaam en geest zo goed. Je brein doet het er goed op.
De lente bloemen, ze zitten soms maar een paar dagen aan de bomen. Daarom geniet ik bewust al van ze wanneer de bloem knoppen zich gaan ontwikkelen. Iedere dag bewust kijken naar Iedere keer het mooie wonder. Na een paar dagen in volle bloei, kan immers de volgende dag de bloesem als roze sneeuw naar beneden vallen.
Daarom geniet ik zoveel mogelijk van de momenten. Ze zijn soms zo voorbij.
Liefs, Margaretha.